اثر درمانی 8 هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلول بنیادی مغز استخوان بر شاخص های رفتاری در موش های مدل پارکینسونی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری

2 دانشگاه بوعلی سینا همدان

3 دانشگاه مازندران

4 دانشگاه علوم پزشکی بابل

چکیده

مقدمه: پارکینسون یک انحطاط پیشرونده دستگاه عصبی است که نورون‌های دوپامینرژیک جسم سیاه بر اثر اکسایش تخریب و به دنبال آن مقادیر دوپامین در جسم مخطط کاهش می‌یابد. پیوند سلول‌های بنیادی و انجام تمرینات ورزشی از جمله راه-های درمانی غیردارویی است که برای درمان این بیماری مورد توجه قرار گرفته است.
هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر 8 هفته تمرین هوازی بر شاخص‌های رفتاری موش‌های پارکینسونی پیوند شده با سلول‌های بنیادی مغز استخوان است.
مواد و روش‌ها: 35 موش صحرایی نر، به طور تصادفی به پنج گروه کنترل سالم، کنترل پارکینسونی، سلول، تمرین و سلول+تمرین تقسیم شدند. جهت ایجاد مدل پارکینسونی، تخریب جسم مخطط با تزریق محلول 6 هیدروکسی دوپامین به صورت استریوتاکسی به داخل جسم مخطط صورت گرفت. برای جداسازی سلول‌های بنیادی، از مغز استخوان فمور و تیبیای موش‌های صحرایی نر 8-6 هفته استفاده شد که پس از کشت، حدود 105 سلول در 2 میکرولیتر محیط از طریق کانال به داخل جسم مخطط موش‌های مورد نظر تزریق شد. تمرین هوازی شامل 8 هفته دویدن روی نوارگردان با سرعت 15 متر بر دقیقه بود. برای ارزیابی رفتاری از تست چرخشی آپومورفین، تعادل و سیلندر استفاده گردید.
نتایج: در گروه سلول+تمرین کاهش معناداری به لحاظ تعداد چرخش در تست چرخشی آپومورفین، مدت اجرای تست تعادل و نیز عدم تقارن حرکتی در تست سیلندر نسبت به گروه کنترل پارکینسونی مشاهده شد (05/0 P≤) که بیانگر اثر مثبت پیوند سلول همراه با انجام تمرین بر شاخص‌های رفتاری است.
نتیجه‌گیری: پیوند سلول‌های بنیادی مغز استخوان و به دنبال آن انجام تمرین ورزشی سبب بهبود رفتاری موش‌های پارکینسونی گردید که می‌تواند به عنوان یک روش درمانی غیردارویی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

..


مقالات آماده انتشار، اصلاح شده برای چاپ
انتشار آنلاین از تاریخ 26 شهریور 1396
  • تاریخ دریافت: 24 دی 1393
  • تاریخ بازنگری: 26 شهریور 1396
  • تاریخ پذیرش: 25 آبان 1394